<

                                           Christophe Eugène 22-01-1885 * 01-02-1983                                                                  

Tour de France 1913:         
T
our de France 1913, 'Cricri' licht in de zesde etappe, de 326-kilometerlange Pyreneeënetappe van Bayonne naar Lucon 18 minuten voor. Even later ziet het er voor hem door een vorkbreuk bijzonder slecht uit. 14 kilometer loopt hij met de kapotte fiets naar de dichtsbijzijnde smid. Na bijna 4 uur lassen is de fiets gemaakt en kan Christophe verderrijden. En zeer ondankbaar...Eugène Christophe kreeg nog een minuut straftijd omdat de smid de blaasbalg vasthield. Hij bereikte Parijs uitindelijk als 29e.
De Gele trui
:

 Al sinds mensenheugenis is de gele trui het symbool van de Tour de France. Zelfs een leek weet wat de gele trui betekent en juist daarom is het misschien ook wel zo'n begeerd kledingstuk. Heel wat renners hebben naam gemaakt door de gele trui te veroveren. Grote kampioenen, maar ook kleinere renners danken hun bekendheid aan de "maillot jaune". In de loop der jaren werden tal van oude waarden opgeofferd aan de commercie van de Tour de France, maar de gele trui heeft alle stormen doorstaan. Op 19 juli 1919 werd voor de start van de elfde Tour-etappe van Grenoble naar Genève de eerste gele trui uitgereikt aan de Fransman Eugène Christophe, die op dat moment de leiding had in het individueel klassement.Het idee van een gele trui was ontstaan op aandringen van enkele journalisten. Zij waren van mening dat de leider in de wedstrijd beter herkenbaar diende te zijn. Henri Desgrange koos voor een gele trui, omdat zijn blad l'Auto, dat de Tour de France organiseerde, op geel papier werd gedrukt. Zonder dat Desgrange het op dat ogenblik goed besefte, was deze trui de beste en meest invloedrijke ontdekking voor de verdere ontwikkeling van de Tour de France. 


De Fransman Eugène Christophe was in 1919 de eerste renner, die een gele trui kreeg als klassementsleider in de Tour. Cri-Cri zou de Tour echter niet winnen.

 

De éérste:
De "oude" Eugène Christophe was de eerste man in de geschiedenis, die de "maillot jaune" om de schouders kreeg. Cri-Cri was helemaal niet zo blij met de gele trui, die toen nog niets in het laatje bracht. "Nu kunnen mijn concurrenten me al op kilometers afstand zien. Ze zullen er alles aan doen om mij los te rijden", besefte Christophe die eindelijk op weg leek naar een Tourzege, want hij slaagde erin om ook in de Pyreneeën en de Alpen de leiding vast te houden. Eugène Christophe reed in de Tour van 1919 tien dagen aan de leiding van het klassement, waarvan vier dagen in de gele trui. De Belg Firmin Lambot was zijn grootste belager en in de voorlaatste rit van Metz naar Duinkerken trok de Waal ten aanval. In een hels weer deed Lambot een wanhoopspoging. Christophe ging in de achtervolging en vocht op leven en dood voor het behoud van zijn trui. In de buurt van Valenciennes sloeg het noodlot weer toe voor Eugène Christophe. Bij het binnenrijden van Valenciennes kwam hij op de glibberige keien ten val, waardoor de vork van zijn fiets brak. Omdat hij eigenhandig de fiets moest repareren verloor hij ruim twee uur. De Tourzege ging daardoor naar de niet zo opvallende Firmin Lambot, die niettemin een zeer regelmatige Ronde had gereden. Het spreekt voor zich, dat Eugène Christophe als eerste gele trui-drager bij het chauvinistische Franse publiek een ongekende populariteit had verworven


Gesneuveld op het veld van eer
: 

De periode 1915-1918 was voor niemand heilzaam, en nog minst voor het peloton. In feite heeft de wielerwereld grote kampioenen verloren. François Faber “Le Géant de Colombe”, stierf in de strijd bij het begin van de oorlog. Volgden ook nog Léon Hourlier en Léon Comès slachtoffers van een ongeval met een tweedekker. Trousselier, Petit Breton alsook Friol, de befaamde sprinter, twee maal na elkaar wereldkampioen, sneuvelden eveneens op het veld van eer, en de vliegenier Octave Lapize moet eveneens worden aan toegevoegd aan de dramatische lijst.
Om na te denken: 
Het is waar dat sterven voor het vaderland een hele eer is, maar was het echt de wens van al die miljoenen mensen ?
[terug]