Na een voorbereiding van ettelijke maanden was het eindelijk zover, vertrek naar Tanzania voor de beklimming v.d Kilimanjaro.

Een voorbereiding waarin ik voornamelijk via internet een pak aan informatie heb vergaard, een hele hoop organisaties in binnen en buitenland onder de loep heb genomen, prijs & kwaliteit vergeleken, hoe er te geraken, welke luchtvaartmaatschappij enz...

Ontelbare lijsten met al het nodige materiaal heb gedownload en er mijn eigen lijst uitgefilterd. Aangezien ik het jaar voordien wat problemen met het hart heb gehad, was ook medische raad welkom.Visums, paspoort, inentingen, hotels en transport terplaatse boeken maakten het geheel vol.

Verhalen gelezen van mensen die het reeds gedaan hadden, raad gevraagd, tips genoteerd.

Die verhalen waar ik veel uit opgestoken heb, hebben er mij toe aangezet mijn kleine steentje bij te dragen.



                                                                                                English version

Vrijdag 6 februari 2004:

Een Airbus van SN Brussels Airlines bracht ons: ik en een vriend “Mus” naar Kenia, waar we na een lange vlucht met tussenlanding in Entebbe landen op de Jomo Kenyatta luchthaven van Nairobi.

Voor ik verder ga, even iets over “Mus” mijn dierbare vriend. Zijn volledige naam is Mustapha, Marokkaan van origine maar reeds 44 jaar Belg. Het gaf ons veel bekijks ginds, een Marokkaan en een Belg, constant ruziënd en dollend, we deden er nog een schepje bovenop door te zeggen dat de één Christen en de ander Islamiet was en toch mekaar niet naar het leven stonden, althans toch niet tot na de beklimming!:-)
Grappig ook omdat die kerel wel alcohol drinkt en zo ongeveer alles doet wat hij niet mag doen en ik zo ongeveer geheelonthouder ben.

Om verder te gaan:
Na een transitvisum gekocht te hebben bracht één van de vele taxi’s ons naar het "Comfort Inn" hotel, een “weinig” confortabel hotelletje in het centrum. Aangezien het goedkoop was en toch maar om éénmalig te overnachten voldeed het aan mijn prijs & kwaliteit eisen (Twee bewakers buiten, 1 binnen, 1 op iedere verdieping en tot slot nog 1 in de lift! het zegt iets over Nairobi.)

Zaterdag 7 februari:

Met een busje vertrokken we voor een zes uur durende reis naar Tanzania. Onderweg ons vergaapt aan de giraffen, apen, gazellen en de prachtige natuur, de Masaai niet te vergeten maar ook de armoede!
Geen problemen aan de beide grensovergangen, stempels, visum en bagage controle, alles ging vlot.
Via Arusha belanden we in Moshi aan de voet van de Kilimanjaro en aan ons hotelletje de “Kilimanjaro Lodge”. Dit van oorsprong hotelschooltje is rustig gelegen, je krijgt er lekker eten opgediend door supervriendelijk personeel, is goedkoop en we kregen er zelfs als toetje op Valentijn nog een bloempje bij! dit alles in de schaduw van de nu toch wel imponerend kortbij gekomen Kili.

Zondag 8 februari:

Hartelijk ontvangst en briefing door de staf van JMT Africanheart die voor de organisatie van de beklimming zorgde. Dit bureau wordt gerund door twee Belgen en een Tanzaniaan.

We kregen de mogelijkheid om water te kopen, max 4liter aan 1USD de liter, wat héél schappelijk is, aangezien ik had gelezen dat men op de berg 3USD de fles moest betalen! Onderweg naar de gate hebben we nog 4 verse en enorm grote ananassen gekocht op marktje. Lekker.
Eenmaal aan de "Marangu" gate gekomen moesten we ons inschrijven, alle tassen, voorraden, materiaal werden gewogen, men kijkt stipt toe dat men de toegelaten maxima niet overschrijdt. De verplichte foto's genomen en op weg. Ons groepje bestond uit Douglas de gids, Goodluck assistent-gids, onze kok Mokti en drie dragers, plus wij twee.
Wat volgde was een 4uur durende bergwandeling doorheen het regenwoud, onderbroken door een picknik met veel vers fruit, groenten en kip terwijl de “blue Monkeys” ons vanuit de bomen gadesloegen. Het regenwoud met zijn prachtige fauna en flora was een aangename verrassing, mooie bloemen, een riviertje met waterval, omgeven door lianen, prachtig!
Dan plots op een open plek verschijnen de Mandara hutten, deze bevinden zich op 2700m hoogte. Deze zijn nog in goede staat, de toiletten zijn wat primitief maar proper, overal trouwens.

Terwijl de kok ons thee en een eenvoudige maaltijd maakte zijn wij de Maundi krater gaan bekijken,
Onze gids waren we eventjes kwijtgespeeld :-) zodat wij blij als kleine kinderen konden gaan spelen in de jungle. Mus had het niet nodig gevonden om wandelstokken mee te brengen, maar ondervond al vlug dat dit onmisbare dingen zijn, dus grote tak afgesneden en de rest van de beklimming als Mozes verder gestapt.

Maandag 9 februari:

Om 6u30! gewekt door Douglas want om 7u ontbijt. Wat later vertrokken we dan voor een 11,7km lange tocht naar de Horombo hutten (3720m) Na een poosje verlaten we het regenwoud en komen we in een soort weidegebied, met enorme struiken en prachtige bloemen.
Veel leven is hier niet meer, buiten hier en daar een vogeltje of muis. (en de constante stroom dragers niet te vergeten, zwoegend en zwetend, jong en oud) We zijn blij dat we al die last niet zelf moeten dragen want je begint toch de verandering in lucht te voelen. Kalmpjes aan en genieten van het mooie landschap is de boodschap. Het weer is grillig, zon en wolken wisselen mekaar af en we krijgen ook wat regen over ons heen. Had Mus een regenvest mee? natuurlijk niet. Boos en met zijn staf vervaarlijk in het rond zwaaiend bezwoer hij mij dat het allemaal de fout van zijn vrouw was, ja ja....
In de verte kunnen we nu reeds de Horombo hutten zien, ongeveer van hetzelfde type, maar allemaal groter, want dit hier is de drukste plaats. Klimmers komen en gaan, maar blijven veelal ook een dagje om te acclimatiseren, wat wij ook doen om het risico op hoogteziekte te verkleinen. Wanneer de wolken verdwijnen heb je een prachtig zicht op de Mawenzi, het kleinere broertje van de Kili, en eveneens sneeuw op de top.

Dinsdag 10 februari:

Acclimatisatiedag. Vandaag hebben we wat langer mogen slapen. Na een ontbijt van fruit, granen met honing, thee en pannekoekjes (ja ja veel meer dan eten en klimmen doe je daar niet) vertrokken we dan naar "Zebra Rock" een enorm rotsmassief met zo lijkt het, zebra strepen, vandaar de naam. Wat verder heb je dan een mooi zicht op het "Saddle", een kale ruige vlakte waar het hard kan waaien, dus koud. De zon schijnt en er zijn geen wolken, dus weer een prachtig zicht op beide bergen. We hebben vandaag een maximum hoogte bereikt van 4300m. Om 13u30 waren we terug bij de hutten, toch wel wat vermoeid. Ik heb nog altijd geen last van hoofdpijn, Mus wel en neemt regelmatig pijnstillers in.

Vijf minuutjes hebben we onbeschermd in de zon gelegen, wat hier dus voldoende is om te verbranden!!

Woensdag en Donderdag 11&12 Februari:

Opgestaan om 6.30, zoals gewoonlijk een litertje thee gedronken bij ons ontbijt. Het water hiervoor wordt nu uit een riviertje gehaald en dan gekookt. We moeten dus geen water kopen onderweg zoals gepland. Het is koud en er staat een felle wind wat het ijzig maakt. Om 11u stoppen we voor een lunchpauze, dit pakket bevatte: fruit, stukken wortel en komkommer een stukje kip, ei, in vet gebakken brood! cake … Waarom vernoem ik dit, omdat ieder stukje apart verpakt was met plastic folie dus ook dat kleine beetje zout, grappig en vooral veel werk.
Verder op weg naar de Kibu hut (4700m) en laatste halte, waar we om 12u45 aankomen het is ondertussen zonnig en relatief warm geworden, het weer hier verandert om de vijf minuten.
We voelen ons nog goed, het moreel is hoog en besluiten nog een wandeling hogerop te maken.
Eenmaal terug begint Mus hevige hoofdpijn te krijgen, het begin van nog véél meer. Ik heb er geen last van, alleen een licht drukkend gevoel in het hoofd.
Het is nu 18u30 we hebben niet veel kunnen eten en proberen enkele uren te slapen. Om 23u15 is het zover, vijf lagen kleren aangetrokken, nog wat thee gedronken. De spanning stijgt.
Om 24u15 vertrekken we dan, de hemel is helder, sterren fonkelen duizelingwekkend! en heel belangrijk er is geen wind, ideaal dus, we hebben onze lampen niet eens moeten gebruiken.
De beklimming is steil en eindeloos, uren en uren aan een stuk door, je zag boven en onder lichtjes van anderen die hetzelfde doormaakten. Mus kon geen slok water binnenhouden en het mijne was deels bevroren, ondanks de thermos! het was –13°. Dit gebrek aan water na in totaal 7u30 klimmen zou ons later nog duur te staan komen! Douglas onze gids neuriede en zong de hele tijd en hielp ons daarmee door de moeilijke momenten.
Om 6u30 bereikten we dan Gilmans Point (5685m) waar velen het voor bekeken houden, fotootje en terug naar beneden. eenmaal hier heb je de Kilimanjaro beklommen en krijg je een certificaat met groene rand. Wij waren vastbesloten door te gaan naar de absolute top, de Uhuru piek (5895m) 200m hoger, lijkt niet veel maar is het wél, zeker als je al meer dan 6uren aan het klimmen bent. Na nog een uurtje en een half bereikten we dan de top, obligate foto’s trekken (door de vermoeidheid bril en kap vergeten af te zetten!) moe en tevreden maar toch vlug terug naar beneden. Op de terugweg zijn we dan de man met de hamer tegen gekomen. Mus bezwoer mij dat het de “verschrikkelijke sneeuwman” moet geweest zijn want het was een flinke klop.

Dit kan ik nu wel zeggen, voor ons is de afdaling het ergste geweest! 100m strompelen, vallen en wat rusten enzo de hele terugweg.
Het was dan ook 12u toen we terug aan de Kibu hut stonden. Daar aten we wat fruit en dronken warme thee. Na een uurtje slaap, wat wonderen deed! onze oude knoken bijeen geraapt en terug naar beneden richting Horombo hutten. (het was van moeten). Om 17u15 aangekomen, terug wat fruit en thee en naar bed.

Vrijdag 13 Februari !!:

We hebben geslapen zoals vroege Valentijnsrozen, want we werden wakker in dezelfde houding waarin we waren gaan liggen.
Dit was de minst leuke dag, nu zien we al het mooie v/h landschap niet meer en altijd maar stappen,stappen!. Maar eenmaal aangekomen aan de Maranga hutten midden in het woud, was ook dit vlug vergeten. Wat kan het deugd doen die schoenen uit te trekken en de voeten met koud water te wassen. Terug op weg. Toen plots van tussen de bomen een groepje verlegen vrouwen en kinderen opdook, die het reservaat waren binnengedrongen om hout te sprokkelen en fruit te zoeken waanden we ons eventjes Stanley en Livingstone :-) .
Om 16u30 dan eindelijk aan de gate waar we ons Certificaat met "gouden" randje in ontvangst mochten nemen. Dan was het tijd om afscheid te nemen, we voelden ons veel lichter toen we hun hun “tips” (halve maandlonen jaa) hadden gegeven. Ter info 50USD voor Douglas, plus slaapmat, 40 voor assistent gids, 35 voor kok en 25 voor dragers, ook voor ieder een t-shirt. Onderweg naar Moshi, toch nog een uurtje rijden hebben we wat souveniers gekocht plus hun beroemde koffie en wat thee, maar deze voornamelijk voor de mooie opdruk en goedkoper dan in de stad zelf.
Onze spullen opgehaald in het kantoor en dan vlug naar het hotel voor een verkwikkende douche, voor mij toch, want Mus ik kan het je nu wel zeggen, ik denk dat ik de hele beschikbare voorraad water heb opgebruikt, ik deed toen alsof ik het op de Kilimanjaro hoorde donderen weet je nog :-)))))

Zaterdag 14 Februari:

Nu hebben we geslapen zoals "echte" Valentijnsrozen, we hebben er trouwens gekregen van de eigenares en haar meisjes! Dit hotel diende ook als opleidingsschooltje voor koks enz, maar dus alleen voor meisjes, vandaar.
Om 10 vertrokken met een busje van de Riverside compagnie en rond 19 u aangekomen aan de luchthaven. Daar hebben we vlug ingecheckt, andere klederen aangedaan, een ietwat minder officeel taxietje genomen richting 'Africa’s Greatest Eating Experience' The “Carnivore”
Een buiten het centrum gelegen restaurant. Eén van de weinige met een licentie voor het serveren van wild. Zebra en krokodil zijn niet met uitsterven bedreigt ,zodus. Het werd een mooie afsluiter want lekker gegeten en de president van Ghana zat er ook met zijn gevolg, bodyguards incluis. Het werd nog mooier toen we zagen hoe alles met hartjes was versierd, tja Valentijnsavond! er zaten veel koppeltjes waaronder wij dus ook, ik dan nog met ROOD hemd en dito hoofd!!

Dit zou dan een soort aftiteling moeten zijn:

We hebben herinneringen aan een hele hoop mensen, talloze nationaliteiten, die onze weg hebben gekruist.
Er was om te beginnen Shamim, een Indische schone die aangenaam gezelschap was op het vliegtuig, ik had een hele hoop tijdschriften en boeken mee waar ik dus niets heb in kunnen lezen. Shamim betekent "parfum" in haar taal, vertelde ze me. Waarop ik tevergeefs heb getracht haar wijs te maken dat Dirk in onze taal “Red Hot Lover” betekent. Grapje, mijn vrouw leest mee. Ze woonde al 15 jaar in Denemarken, en zo kom ik bij Rahim een jonge Ugandees, die ook al 13 jaar in Denemarken verblijft. Hij was ’s ochtends in Uganda getrouwd en zat nu reeds alleen terug op het vliegtuig, richting Denemarken geld gaan verdienen met tekenen en schilderen.
Na 2 maand kwam hij dan terug met een 1000 Euro op zak en kon hij terug een eindje verder.
Tijdens de beklimming hebben we ook een moeder en dochter uit Canada ontmoet, die traag maar zelfverzekerd tot de top zijn geraakt, heel dapper die twee! want ook velen halen de top niet. De Nederlanders Maarten, Mark en Kees, luidruchtig, hoe kan het ook anders maar evenzeer joviaal en nuttige tips in het rond strooiden ;-) Dik Dik (zij begrijpen dit wel).Wat denk je van volgend plaatje: een Fransman die met zijn Canadese vrouw, allebei werkend in Dubai, zit te praten met een Belg en een Marokkaan in Tanzania! mooi hé.
Verder een sympathiek stel uit Londen waarvan ik spijtig geen email adres heb, Duitsers, Ausies, Japanners, finnen en Noren....teveel om op te noemen.

Bedankt voor de gesprekken, it was "nice talking" zoals men zei.

Nog een woord van lof voor JMT die voor een vlekkeloze organisatie heeft gezorgd, professioneel en zeker niet duur.
Voorts een attentie voor hun bekwaam en vriendelijk personeel. Ook hun kennis en vlotte kontakten met organisaties, hotels, vervoer enz, van de buurlanden heeft mij verbaasd. *****

ps: Ik wou mijn verhaal vlug kwijt nu het nog helder in mijn hoofd zat, ouderdom hé. Dus wees niet te streng voor mijn vertelstijl en eventuele foutjes.

Tip: mijn wegwerp cameraatje heeft altijd gewerkt en het digitale toestel gaf het op toen het te koud werd!

Dirk Mus

Commentaar via e-mail