Paolo Boi was een geniaal Italiaans schaakspeler, geboren op Syracuse in 1528 en er gestorven in 1598. Volgens de ene bron werd hij na een avontuurlijk leven vergiftigd, volgens de andere kende hij een rustige en gelukkige oude dag. Hij bereisde in elk geval als beroepsschaker Italië, Spanje, Portugal, Hongarije, Turkije, meestal samen met zijn schaakvriend Leonardo da Cutri, bijgenaamd "il Puttino" (knaapje, engeltje). En van deze knaap weet men te vertellen dat hij op 45-jarige leeftijd door een boosaardige concurrent, verliezer van een paar partijen tegen da Cutri, vergiftigd werd. Vandaar de verwarring misschien.

Een duivelse legende, zoals er in het schaken toch behoorlijk wat opgedoken zijn, verhaalde van deze Paolo Boi, dat hij op een morgen een jonge vrouw leerde kennen van buitengewone schoonheid. Hij had het meisje ontmoet aan de poort van de kerk van het kleine stadje Calabria. Haar mysterieuze en indringende ogen toonden meestal koortsachtige opwinding. De eerste ontmoeting werd gevolgd door een nieuwe, en nog een, enzovoort. Het werd een mooie vriendschap tussen twee jonge mensen, die waarschijnlijk snel in grote liefde oversloeg.

Het meisje vertelde Boi dat ze dolgraag schaak speelde. Boi was blij verrast, temeer daar het meisje, wiens naam er verder niets toe doet omdat die toch onbekend is gebleven, een aardig stukje schaak op het bord neerzette. Boi moest opletten, zich stevig verweren en uiteindelijk alles geven wat hij in zich had. De strijd werd lastiger en lastiger, maar tenslotte wist Boi toch de overhand te halen, kondigde op een gegeven ogenblik mat aan in twee zetten en speelde de eerste daarvan. Het mooie meisje keek met felle ogen naar de stelling en lachte plots. "Nee Paolo, lieve jongen! Je kan niet winnen, want zie!" En op het bord zag Boi met eigen ogen hoe zijn witte dame veranderde in een zwarte! "O Santa Maria" riep Paolo Boi en hij stond door angst overmeesterd op.

Dan plots zag hij dat, ondanks de uit het niet verschenen zwarte dame, hij toch nog mat kon geven op zijn tweede zet. Het meisje zag dat plots ook, loste een duivels lachje en verdween als bij toverslag uit het zicht van Paolo Boi. Toen besefte Boi dat hij een partij schaak met de duivel had gespeeld. De stelling, vòòr de eerste zet van Boi, zag er naar onze diepgaande onderzoekingen, als volgt uit:

Paolo Boi – Fra Diavolo
Calabria 1548
Tweezet: I.Vandemeulebroucke

9+8 Zie tekst 2±

Mat in één zou kunnen in een "normaal" probleem! Maar na 1.Pe6+ verandert de witte dame plots in een zwarte en ligt de pion c4 ongedekt. Dan kan 1…Kxc4! En verder geen mat! De sleutel is nu 1.Dxb6 en er dreigt 2.Pe6+±. Als de witte dame als bij toverslag een zwarte wordt komt ook de wKf6 onder schaakvuur te liggen. Geen nood, want als wit schaak staat is wit aan zet en was de zwarte zet het cameleon-gebeuren. Nu gaat zwart toch mat door 2.Pe6! De zD is gepend en pion c4 komt onder de hoede van de wLa2. De naam van dit thema? Het "Boi ’n Girl"-thema natuurlijk…

487 – Giegold - 2±

Het enige probleem, waarvan de probleem-eis correct bleek: dit was inderdaad een loepzuivere tweezet. Zijn we van Nonkel Fritz niet gewoon. Daarom.

Zo 1.Ta3? bxa3?? Dan 2.Db7 mat, maar zwart is wel zo slim om 1…Lg1 te spelen en wit krijgt zijn mat in twee niet. Dus snel naar 1.Tc3! (dreigt 2.Tc7 mat). Op 1…bxc3 2.Db7 mat, 1…Txd5/Tf5 2.Tc7 mat (dubbelschaak); 1…exd5 2.Tc7 mat, want Te5 staat gepend.

488 – Junker - 2±!!

Meerzetspecialist Karl Junker aan het woord in een tweezet! Niet driezet zoals verkeerdelijk werd aangegeven onder het diagram. Op die wijze gemakkelijk (als driezet) op te lossen, maar als tweezet had het wat meer in zijn mars. Met verontschuldigingen aan de oplossers, die zich allemaal afvragen wat hier aan de hand was.

Van de kwestie was dus dat we verleid worden door 1.Tc4?, weliswaar een aardig tempo, want na 1…Kg3 2.Pf1 mat! Of 1…Kxg1? 2.Pf3 mat. Of nog 1…Ke3 2.Pf1 mat. Maar zwart speelt 1…Ke2 en weg tweezet! De sleutel is 1.Tb4! één vak verder! Nu volgt na 1…Ke2 2.Pc3 mat, veld waarop de wT in de verleiding was terechtgekomen. dat dus 1.Tb4! de sleutel moest zijn.

489 – Eichstädt - 3±

Dit keer hadden onze oplossers (vooral door toedoen van 489) het ver van gemakkelijk. Ze waren dan ook niet met zovelen en wachten terecht liever op de rechtzettingen. Albert-aan-Zee reageerde, Ward zag rare dingen, en de andere vertrouwelingen voelden zich erg onzeker. Dat is deels onze schuld en daarom – mocht dit een regelrechte wedstrijden geweest zijn – krijgen ze allemaal punten. Ook Chris Baetens wint die punten, want waren we hem toch wel vergeten bij de oplossers van vorige zending te schrijven, zeker? Bovendien waren zijn oplossingen allemaal goed en had hij daar een schoon "complimentje" voor de rubriek bijgezet! Waarvoor dank!. Ziezo, da’s dan weeral rechtgezet.

Twee tweezetten, één driezet, allen deugdelijk gecontroleerd. Ladies first, en dus beginnen we met Sally Lewis, de echtgenote van Tony Lewis, de "Mutate Man" en leverancier van vele problemen met matveranderingen. Misschien weet zijn vrouw ook van mutate-wanten? De andere tweezet is van een Duitse problemist uit Soest, Heinrich Juhe (1904-1982). Veertien witte stukken moeten de verlaten zwarte koning klein krijgen. Gemakkelijk? Uitkijken geblazen!! De driezet is van Anton Novotny, een Oostenrijke dokter, wiens naam onverbrekelijk met de schaakproblematiek zal verwezen blijven. Je merkt wel waarom…

Succes ermee!